7 maart 2013

De stapelkrukjes

Als ik weer de kop lees op de Hemafolder : "Het zijn weer stapelgoed weken", ontkom ik er niet aan om weer even terug te denken aan de gestapelde krukjes, die ik voor de expositie 'Volle Bak' in de Blokhuispoort maakte.
Na her en der krukjes verzameld te hebben, vereeuwigde ik ze met schroeven en houtlijm aan elkaar.
Zes krukjes, die zo lijkt het, willekeurig gestapeld zijn...maar zo was het niet. Want de krukjes moesten wel in balans blijven en ze rusten uiteindelijk maar op 1 krukje. Dat was even goed uitmikken.....met twee man zetten we ze aan elkaar....want ergens kwam ik handen te kort.
Vervolgens diende het volgende probleem zich aan...het vilten.
Hoe ga je zoiets in 1 keer aan elkaar vilten? Maar daar had ik gelukkig van tevoren over nagedacht.
De krukjes kwamen plat op de tafel te liggen. Op de tafel had ik mijn 'lekbak'(oftewel een lekbak voor onder de wasmachine) neergelegd en boven die lekbak vilte ik steeds 1 of  2 krukjes per dag.
Daarna met 2 man de stapelkrukjes in de douche gezet en daar goed uitgespoeld en laten uitlekken.
Nadat deze  droog waren, de laatste dingetjes afgewerkt en klaar was het...
Maar er moest nog een foto gemaakt worden voor de flyer en de poster.
Nu leek het mij wel leuk om deze bovenop de zeedijk te maken. Wie verzint het....waarom niet gewoon in de achtertuin...
Dus hup...de krukjes in de auto en het gezin erbij....
Bovenop de dijk, de schapedrolletjes ontwijkend, werden de krukjes neergezet.
Het waaide wel hard, maar ze bleven staan. Soms liggend op mijn buik, maakte ik vanuit alle hoeken foto's om daaruit de mooiste te sorteren.
Het leek allemaal goed op het kleine schermpje van mijn camera.
Dus weer naar huis. Daar meteen de foto's op groot scherm bekeken en toen bleek dat het licht op de ene foto heel mooi over de krukjes viel, maar de krukjes vanuit een andere hoek veel beter uitkwamen.
Hmmm....krukjes weer in de auto en opnieuw naar de zeedijk. En toen kwamen de wolken. Wachtend op de zon en een mooi licht, horen we ineens een knal....de krukjes waren door de harde wind omgewaaid en hadden een flinke smak gemaakt....oeps!
Gelukkig leken ze het redelijk doorstaan te hebben....en daarna volgde al snel een foto, waar ik redelijk tevreden mee kon zijn....beter zou het die middag niet worden....
De krukjes hebben een maand op de expositie gestaan en ik heb er veel lovende reakties op gehad....


Daar doe je het voor en het hele verhaal vooraf, maakt dat de krukjes een verhaal voor jou krijgen dat de kijker er nooit vanaf kan zien.....gelukkig maar...kunst moet voor zichzelf kunnen spreken!